Lateral Perspectives

The huge world inside a tiny head

Archive for the tag “malayalam”

Rekha

Rekha. No, Rekhachechi.

A name that had started to fade somewhere along the back of the mind, catapulted to the front now. Pictures come running through the mind as if someone has put a flashback on.

With both hands her in her pockets, the image of someone walking on yellow tiles that smells of disinfectants, here pristine white coat covering her bright saree with colorful designs.

With wide eyes and a mischievous smile, she would come around to look for me, if she knew I was around. Did she have dimples in her cheek, and  a touch of sandalwood streak on here forehead?  I cant remember. Come to think of it, I don’t even have a picture of her at home, and a fuzzy remembrance of how her face looked.  The only thing that I do remember with clarity was the love with which she would call out my name. I may even have forgotten the voice, but the love remains etched, like the birthday card greetings that she have left behind, which are still kept in a little box in one of the shelf.

Now you might be wondering, what this is about. This is about Rekha. She used to work with my mom in a hospital. Chechi is a term of endearment and respect, that which one calls and elder sister. Much like Akka in Tamil or Didi in Hindi. I was very little then, probably around 10-12 years old. Even back then her name piqued curiosity. It felt unique, and even now, I haven’t met anyone with her name. Her name means “A line”. Simple enough, but may have different interpretations.  A mathematical line, or a line that’s supposed to be drawn on the head,which also denotes faith, or it could even be a ray of sunlight.

I remember going to her wedding along with my mom. I remember being adamant that we should not be going empty handed and having wanted to give the gift myself. If memory serves me correct, it was a small miniature of a wedding couple with Happy Married Life or something written on the bottom. Hers was the first of the only two Hindu wedding that I have taken part in. I remember talking non stop about the taste of  food we had. It is one the tastiest vegetarian food I’ve ever had.

She left the hospital after her wedding. Mom moved to another clinic. I saw her many years later. She had a vegetable store, and lived in a flat above it. She looked completely different. Married, working and with a kid, she looked older. We caught her in the middle of work. She looked flustered, yet happy to see us. The hair was dishevelled, the face starting to show wrinkles, signs that she had left her youth far behind. The remnants of a mischievous smile still playing on her lips, surviving, somehow.

Why did I think of her now? Come to think of it, how many Rekhachechi’s are there in my life? For some reason, I find myself reluctant to think about it. Is it a sin to forget people whom we once loved and respected, but had moved out of our lives long back, slowly faded out?

Yet, there is a strange feeling of happiness for having though of her now. At least I have thought about her, written her down, and through this, some years in the future, I might return to read this, only to remember a lovely voice calling out my name dearly.

Advertisements

ഭാവി

കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടിപ്പോൾ ഏകദേശം പത്തു പന്ത്രണ്ടു വര്ഷമായിക്കാണും. ആദ്യമൊക്കെ ഇടയ്ക്കോർത്തിരുന്നു . പിന്നീടെപ്പോഴോ പൊതുവെ മറന്നു. അങ്ങനിരിക്കെ , കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം അവിചാരിതമായി ഒരു പഴയ പട്ടു കേട്ടപ്പോൾ അറിയാതെ അവളെ ഓർത്തു പോയി. തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു ഓർത്തതല്ല. പണ്ട് ആ പട്ടു കേൾക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ മനസ്സ് നിറയെ അവളുടെ മുഖമായിരുന്നു. വരികൾ വർണ്ണിച്ചുരുന്നത് അവളെ പറ്റി ആണെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ പാട്ടും അവളും തമ്മിൽ തന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അഭേദ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്. ആ മുഖം, ചിരി, അവളുടെ ചെറിയ ഗോഷ്ടികൾ. ഇത്രെയും കാലങ്ങൾക്കു ശേഷവും രണ്ടു വരികൾ അവളെ തിരികെ കൊണ്ടു വന്നിരിക്കുന്നു! ഇനിയിപ്പോൾ ഇന്നത്തെ ദിവസം നൊസ്റാൾജിയയുടെ പിടിയിലായിരിക്കുമെന്നത് നിസ്സംശയം.

തെരുവിൽ കൂടി നടക്കുമ്പോഴും,ട്രെയിനിൽ കയറുമ്പോഴും , ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിറങ്ങുമ്പോളെല്ലാം , ഇനി ചില സൂചനകളെ അറിയാതെ തേടി കൊണ്ടേയിരിക്കും . ചുരുണ്ടതാണോ നേരെയാണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ ആകാത്ത അവളുടെ മുടിക്കായി, കാട്ടരുവികൾ ഒഴുകുന്ന പോലുള്ള ചിരിക്കായി, എന്നെ ചേർത്ത് പിടിക്കു എന്നപേക്ഷിക്കുന്ന മിഴികൾക്കായി. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ചിന്ത മനസ്സിൽ വന്നു. ഇപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് , അവൾ തന്റെ മുമ്പിൽ വന്നാൽ എന്ത് ചെയ്യും ? എങ്ങിനെ ഞാൻ പ്രതികരിക്കും?

ഒരു പക്ഷെ കുശലം ചോദിക്കും. രണ്ടു പേരുടേയും ജീവിതം മുന്നോട്ടു കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലാതെ പോയതിൽ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കും . കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളെപ്പറ്റി ഗോസ്സിപ്പടിച്ചേക്കാം . കുട്ടികളുടെ ഫോട്ടോകൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും കാണിക്കും. എന്റെ യാത്രകളെ പറ്റി അവളും , അവളുടെ എഴുത്തിനെ പറ്റി ഞാനും ചോദിക്കും. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു കഴിയുമ്പോളുള്ള മൗനത്തിൽ ഞങ്ങൾ അസ്വസ്ഥരാകും. പൊങ്ങി വന്ന ഓർമകളെ അടിച്ചമർത്തും. ഇതാണിനി എന്റെ ജീവിതമെന്നും മുന്നിൽ കാണുന്നത് മറ്റൊരു ജന്മത്തിലെ ഓര്മയാണെന്നും സ്വയം പറഞ്ഞു ആശ്വസിക്കും . ഒടുവിൽ യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിയുമ്പോൾ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ പറയും, കണ്ടതിൽ സന്തോഷം.

എല്ലാത്തിനുമുപരി ഒരു പക്ഷെ നമ്മൾക്കറിയേണ്ടത് ഒരു ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാകാം. ആ ചോദ്യവും അതിനുള്ള ഉത്തരവും എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു നല്ല കഥയോ സിനിമയോ പോലെയാണ്. ക്ലൈമാക്സ് എന്താണെന്നു അറിയുവാനുള്ള ജിജ്ഞാസയും , അറിഞ്ഞു കഴിയുമ്പോൾ അത് തീർന്നുവല്ലോ എന്നുള്ള വിഷമവും. യാത്ര പറയുമ്പോൾ, കണ്ണുകൾ ഉടക്കുമ്പോൾ , നാം ചോദിക്കാതെ ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്. നീ ഇപ്പോഴും എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ ? എന്ന ചോദ്യം! അങ്ങിനെ ചോദിക്കുന്നതിന്റെ പൊരുൾ എന്താണെന്നു അറിയില്ല. ജിജ്ഞാസയാകാം. സ്വാർത്ഥതയാകാം. വേദനയാകാം. താൽക്കാലിക ആശ്വാസത്തിനാകാം. വലിയ ഒരു ഭാരമിറക്കുവാനാകാം. ഉത്തരങ്ങൾക്കു പണ്ട് ലഭിച്ച അനുഭൂതികളെ മായ്ക്കുവാനോ മറക്കുവാനോ ഉള്ള ശക്തിയില്ല. എങ്കിലും, ആ നിമിഷത്തെ തെല്ലു ഭയത്തോടേയെ കാണുവാനാകൂ.

ട്രെയിൻ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ നിർത്തി. സ്റ്റോപ്പ് എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഞാനിറങ്ങട്ടെ. ഈ യാത്രകളിൽ ഒരിക്കലും കണ്ടു മുട്ടാതിരിക്കട്ടെ. പക്ഷെ, മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അകലെ നിന്നൊരിക്കൽ കാണുവാനിടയാകട്ടെ. പറ്റുമെങ്കിൽ അന്യോന്യം തിരിച്ചറിയുവാനാകട്ടെ.

Post Navigation